تصدیق زمین زنده
کومیای
Kumeyaay (Iipay و Tipai؛ Diegueño)، Luiseño (‘Atáaxum; Payómkawichum)، Cupeño (Ataxem؛ Kuupangaxwichem) و Cahuilla (‘Ivilyúatem) مات نیوا، سن دیگو. هاسیلی، مت کواتای، ماتسای.
نایپیلی پی نیوی، مات میوی سوپیر.
ترجمه انگلیسی
شهرستان سن دیگو محل زندگی مردم کومیای، لوئیزنو، کوپنو و کاهوئیلا است که هویت آنها همچنان با اقیانوس، کوه‌ها و بیابان مرتبط است. باشد که این تقدیر از سرزمین زنده، تعهد مشترک ما به روابط قبیله‌ای و شهرستانی را برای آینده‌ای قوی‌تر ارج نهد.
از مراسم تا میراث: چیدمان هنری دائمیِ به رسمیت شناختن زمین‌های قبیله‌ای
این اثر هنری که به رسمیت شناختن سرزمین‌های قبیله‌ای را به تصویر می‌کشد، شامل سه عنصر است: یک پرچم متحد و یکپارچه‌ی ملل قبیله‌ای؛ یک دیوار هنری که توسط انجمن روسای قبایل کالیفرنیای جنوبی (SCTCA) طراحی شده است، و یک لوح آموزشی که با همکاری بزرگان قبیله‌ی جامول طراحی شده است.
پرچم کشورهای متحد قبیله‌ای: به عنوان بخشی از دومین مراسم سالانه شهرستان به مناسبت بزرگداشت ماه میراث بومیان آمریکا در سال 2024، SCTCA با افتخار از یک پرچم متحد قبایل که شامل هر 17 مهر دولتی قبیله‌ای بود، رونمایی کرد که نمایانگر 18 قبیله به رسمیت شناخته شده فدرال در شهرستان سن دیگو بود. این اولین باری بود که تمام قبایل سن دیگو بر روی یک پرچم نمایش داده می‌شدند. پیش از نصب پرچم در محل دائمی خود، شهرستان پرچم متحد قبایل را در تمام طول سال بر روی میله پرچم اصلی مرکز مدیریت شهرستان به اهتزاز در می‌آورد تا تعهد خود را به همکاری معنادار مجدداً تأیید کند.
دیوار هنری: دیوار هنری بتنی منحنی و چشمگیر، ادای احترامی بصری به داستان‌ها، سنت‌ها و حضور پایدار اقوام قبیله‌ای محلی است. این اثر هنری که مملو از تصاویر نمادین غنی است، یادآور قدرتمندی از سرپرستان اصلی این سرزمین‌ها و نفوذ مداوم آنها در سراسر منطقه است. این اثر هنری، ارتباط عمیق کومیای (ایپای و تیپای؛ دیگوئنو)، لوئیزنو (آتاکسوم؛ پایومکاویچوم)، کوپنو (آتاکسم؛ کووپانگاکسویچم) و کاهوئیلا (ایویلیواتم) را با زمین، آب و آسمان نشان می‌دهد و به شیوه‌های زندگی که امروزه جوامع قبیله‌ای را حفظ می‌کنند، احترام می‌گذارد. در قلب این اثر، داستانی تصویری از زندگی در تعادل وجود دارد - شیوه‌های سنتی مانند سفر با قایق بادی، سبدبافی، شکل‌دهی سفال و اجرای سرودهای آیینی را به تصویر می‌کشد. این شیوه‌های زندگی در کنار عناصر فرهنگی ضروری برای هویت و آموزه‌های بومی محلی نشان داده شده‌اند: گیاه تنباکو، خورشید و ماه، درخت بلوط، عقاب و دانش سنتی آسمان که نسل به نسل منتقل شده است. از آنجا که این پیکره‌ها سیلوئت هستند، مشخص نمی‌کنند که آیا مردم لباس‌های سنتی یا مدرن پوشیده‌اند یا خیر، و این تأکید می‌کند که این سبک‌های زندگی نه تنها بخشی از گذشته هستند، بلکه امروزه و در آینده نیز توسط مردم کومیای، لوئیزنو، کوپنو و کاهوئیلا انجام می‌شوند.
لوح تقدیر آموزشی: تابلوهای کنار پرچم و دیوار هنری حاوی متن ’قدردانی از سرزمین زنده»، فهرست قبایل به رسمیت شناخته شده فدرال در منطقه و یک کد QR برای بازدیدکنندگان است تا درباره روابط دولت با دولت و ابتکارات مشترک «شهرستان و قبایل» اطلاعات بیشتری کسب کنند.
مراسم اهدای زمین‌های قبیله‌ای: ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶
میدان شمالی مرکز مدیریت شهرستان به یک فضای گردهمایی پویا تبدیل شد، زیرا اعضای جامعه و شرکای قبیله‌ای برای لحظه‌ای تعیین‌کننده در تاریخ شهرستان سن دیگو گرد هم آمدند. به عنوان بخشی از چهارمین مراسم سالانه تقدیر از زمین‌های قبیله‌ای شهرستان (که قبلاً مراسم پرچم قبیله‌ای نام داشت)، رئیس ترا لاوسون-رمِر و رئیس پرو تم پالوما آگویر به SCTCA پیوستند تا نصب دائمی پرچم متحد ملل قبیله‌ای در مرکز مدیریت شهرستان - نمادی ماندگار از شناخت، احترام و رابطه - را جشن بگیرند.
این مراسم با تأکید فراوان بر پایداری و همکاری، ریشه‌های عمیق فرهنگی مردمان اولیه منطقه و تعهد مداوم شهرستان به تقویت روابط با ملل قبیله‌ای را گرامی داشت.
به عنوان بخشی از مراسم، سازمان‌های قبیله‌ای میزبان ایستگاه‌های آموزشی بودند تا اطلاعات مربوط به کار خود در جوامع قبیله‌ای را به اشتراک بگذارند و مستقیماً با مردم ارتباط برقرار کنند. جوانان مدرسه‌ی منشور سرخپوستان آمریکایی All‑Tribes هیجان و انرژی را به این رویداد آوردند و بر روحیه‌ی آینده‌نگر مراسم و اهمیت آموزش و توانمندسازی نسل بعدی تأکید کردند.
با برافراشتن دائمی پرچم متحد قبایل، این لحظه چیزی فراتر از یک حرکت تشریفاتی را رقم زد. این رویداد به عنوان نمادی قدرتمند از یادآوری، قدردانی و تعهد جمعی برای احترام به حاکمیت، حفظ میراث فرهنگی و ادامه ساختن آینده‌ای قوی‌تر و متصل‌تر برای همه جوامع در سراسر شهرستان سن دیگو عمل کرد.
تاریخچه مراسم پرچم قبیله‌ای در شهرستان
این سنت با درخواست صمیمانه‌ی اریکا ماری پینتو، رئیس روستای جامول ایندیانا، آغاز شد. او شهرستان را تشویق کرد تا فضایی برای اقوام قبیله‌ای ایجاد کند تا پرچم‌های خود را در مرکز اداری شهرستان برافرازند - اقدامی برای گسترش آگاهی فرهنگی و بزرگداشت مردم اصیل منطقه.
۱۳ نوامبر ۲۰۲۳، نقطه عطفی تاریخی برای شهرستان سن دیگو و قبایل محلی بود. نورا وارگاس، رئیس سابق هیئت مدیره شهرستان سن دیگو و SCTCA با همکاری یکدیگر، اولین مراسم پرچم قبایل شهرستان را در ماه میراث بومیان آمریکا برگزار کردند. رهبران شهرستان و قبایل به طور متحد گرد هم آمدند تا به متولیان اصلی این سرزمین ادای احترام کنند، تاریخ مشترک منطقه را به رسمیت بشناسند و تعهد شهرستان را به گوش دادن، یادگیری و همکاری مشترک با قبایل برای تقویت روابط محترمانه و معنادار دولت با دولت در سراسر منطقه جشن بگیرند. SCTCA چهار پرچم تشریفاتی را به نمایش گذاشت که نمایانگر قبایل فرهنگی کومیای، لوئیزنو، کوپنو و کاهوئیلا بودند.
در طول مراسم، بو مازتی، رئیس فقید گروه رینکون از سرخپوستان لوئیزنو و اریکا ماری پینتو، رئیس، به نمایندگی از SCTCA صحبت کردند، در حالی که سرپرست نورا وارگاس و سرپرست جوئل اندرسون به نمایندگی از شهرستان سخنانی ایراد کردند. خوانندگان و رقصندگان سنتی لوئیزنو و کاهوئیلا، آهنگ‌هایی را به اشتراک گذاشتند که معنای فرهنگی و خاطره نسلی را به همراه دارند. دادستان ناحیه Summer Stephan در این مراسم حضور داشت و جردن مارکس، منشی ارزیاب شهرستان، گواهی‌های تقدیر را به هر یک از اقوام قبیله‌ای اهدا کرد - تقدیری که بر اهمیت و شادی مشترک این لحظه تأکید می‌کرد.
این رویداد افتتاحیه، میراثی را برانگیخت که همچنان در حال رشد است. از آن زمان، هر ساله، این شهرستان این جشن سالانه را در ماه میراث بومیان آمریکا برگزار می‌کند:
- در سال ۲۰۲۴، بیش از دوازده نفر از رهبران قبایل به سرپرست سابق، نورا وارگاس، و مدیر ارشد اداری، ایبون شلتون، در این مراسم شرکت کردند.
- در سال ۲۰۲۵، اریکا پینتو، رئیس دهکده سرخپوستان جامول، رابرت اسمیت، رئیس گروه پالا از سرخپوستان ماموریت، خانم کومیای، و خانم کوچولو کومیای به عنوان سخنران به ترا لاوسون-رمِر، رئیس هیئت مدیره شهرستان و Monica Montgomery Steppe نایب رئیس، پیوستند.
- سازمان‌های خدمت‌رسان به قبایل، ادارات شهرستان و گروه منابع کارکنان ملل مستقل بومی شهرستان، میزهایی را برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات، ایجاد ارتباط و تشویق به همکاری میزبانی کردند.
- این مراسم همچنین شامل آوازهای پرندگان از جیمز کوئرو از روستای سرخپوستان جامول و وین نلسون از گروه پالا از سرخپوستان میشن بود که آوازهای سنتی آنها عمق و تداوم فرهنگی را به این گردهمایی بخشید.
